Κεφάλαιο 9ο Στο δάσος!!

Όπως περπατούσαμε μέσα στο δάσος ο Άγγελος μου είπε.
«Γιατί συνέχεια μπλέκεις σε φασαρίες. Γιατί συνέχεια θέλεις να κάνεις την γενναία?»
«Μα δεν κάνω την γενναία είμαι κι δεν μπλέκω σε φασαρίες αλλά βοηθάω όσους με χρειάζονται.» Είπα κι έσκυψα το κεφάλι μου. Τότε εκείνος γύρισε προς εμένα έπιασε το κεφάλι μου με τα δύο του χέρια κι με ανάγκασε να τον κοιτάξω στα μάτια.
«Βοηθάς ή σε βοηθάνε. Γιατί το κάνεις αυτό? Δεν ξέρεις πόσο ανησυχώ. Κάθε φορά που ακούω σε τι κινδύνους μπλέκεις τρομάζω.» Το πρόσωπο του είχε πλησιάσει πολύ στο δικό μου ενώ με κρατούσε ακόμα με τα χέρια του. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή. Νόμιζα ότι θα εκραγεί. Και τότε με φίλησε. Εγώ τον αγκάλιασα γύρω από το λαιμό του κι δεν ήθελα να τελειώσει. Tα χείλι μου μετακινιόντουσαν μαζί με τα δικά του. Ήταν πολύ τρυφερός κι ζεστός. Τότε ήρθε η Μαρίνα κι μας διέκοψε. Μας έψαχναν όλοι γιατί είχαμε φύγει ξαφνικά χωρίς να πούμε τίποτα σε κανέναν. Όταν μας είδε ήρθε κι μας μίλησε.
«Θα μπορούσαν άλλη φορά τα πιτσουνάκια να μας το πούνε πριν φύγουν? Ανησυχήσαμε.» Εμείς σταματήσαμε αμέσως κι αγκάλιασα τον Άγγελο από την μέση. Είναι πολύ γλυκός. Δεν μπορούσα να πάρω την ματιά μου από τα δικά του πράσινα μάτια, αλλά αναγκάστηκα κι γύρισα να απαντήσω στην Μαρίνα.
«Συγνώμη Μαρίνα άλλη φορά θα σου το πούμε.» Έπειτα την ακολουθήσαμε ως το σπίτι όπου και βρήκαμε τα υπόλοιπα παιδιά να κάθονται στο σαλόνι μαζί με την Ρασέλ. Όταν με είδαν αγκαλιά με τον Άγγελο μείνανε όλοι άφωνοι. Εμείς πήγαμε και καθίσαμε στον έναν καναπέ εγώ κάθισα στην αγκαλιά του Άγγελου και μύριζα το άρωμα που είχε βάλει. Μύριζε πολύ όμορφα. Εγώ εκείνη την στιγμή πετούσα στα σύννεφα. Ο Άγγελος με αγαπούσε κι τον αγαπούσα κι εγώ. Τότε παρατήρησα ότι ο Ντέιβ είχε στην αγκαλιά του την Ρασέλ κι καθότανε κάπως σκεφτικός. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε γι’ αυτό τον ρώτησα.
«Ντέιβ τι έχεις?»
«Τίποτα απλώς σκέφτομαι όλα αυτά που έγιναν πριν με εκείνον τον άλλο βρικόλακα.» Ένα σιγανό γρύλισμα ξέφυγε από τον Άγγελο αλλά μάλλον δεν το άκουσαν.
«Και τι ακριβώς σκέφτεσαι με αυτό το θέμα?» Τον ρώτησα πηγαίνοντας πιο κοντά στον Άγγελο, ενώ εκείνος με αγκάλιασε πάνω από τον ώμο μου.
«Να ότι πάλι χάρη σε εμένα βρέθηκες σε κίνδυνο.» Εγώ τότε τσαντίστηκα τραβήχτηκα από την αγκαλιά του Άγγελου κι ανακάθισα πάνω στον καναπέ.
«Και γιατί παρακαλώ χάρης σε εσένα? Τι σχέση είχες εσύ με αυτόν?» Του είπα με θυμωμένο ύφος.
«Γατί αν δε είχα φύγει δεν θα είχες έρθει να με βρεις και να πέσεις πάνω σε αυτόν.»
«Έχεις δίκιο αλλά μόνο στο ότι δεν θα έπρεπε να φύγεις. Είσαι χαζός. Το βλέπεις κι μόνος σου ότι δεν κάνεις κακό στην Ρασέλ αλλά ούτε κι σε κανέναν άλλον γιατί λοιπόν φοβάσαι? Χαλάρωσε.»
Του είπα κι ξάπλωσα πάνω στα πόδια του Άγγελου ενώ εκείνος μου χάιδευε τα μαλλιά.
«Ναι έχεις δίκιο.» μου είπε κι στράφηκε προς την Ρασέλ. «Εσύ μικρή μου δεσποσύνη μήπως πείνασες? Θες να σου ετοιμάσω ένα τοστ να φας?»
«Έχω πολύ καιρό να φάω τοστ. Ναι παρακαλώ.» Του απάντησε κι του χαμογέλασε με ένα χαμόγελο έως τα αυτιά. Ενώ ο Ντέιβ κι η Ρασέλ πήγαιναν προς την κουζίνα μίλησε ο Άγγελος.
«Παιδιά εσείς μήπως πεινάτε?»
«Μπα εμείς φάγαμε όσο εσείς οι δυο φιλιόσασταν στο δάσος.» Του απάντησε η Μαρίνα ευχαριστημένη για το καρφί που του πέταξε. Εγώ την κοίταξα θυμωμένη αλλά δεν θα την άφηνα να μου χαλάσει την διάθεση. Τότε ο Άγγελος γύρισε προς εμένα.
«Εσύ αγάπη μου μήπως πεινάς?» Είπε κι κοκκίνισε ως τα αυτιά. Δεν είχε συνηθίσει ακόμα το ότι ήμασταν μαζί. Ήταν ένας άγγελος όπως το έλεγε κι το όνομά του άλλωστε.
«Θα έτρωγα ευχαρίστως ένα τοστάκι κι εγώ.» Του είπα κι σηκώθηκα από τον καναπέ.
«Θες να σου φτιάξω κι εσένα ένα?»
«Αν δεν έχεις πρόβλημα» Μου είπε κι μου χαμογέλασε. Τότε εγώ τον φίλησα απαλά στο στόμα κι πήγα στην κουζίνα για να φτιάξω τα τοστ. Εκεί βρήκα την Ρασέλ να κάθετε κι να τρώει το τοστ της ενώ ο Ντέιβ έπλενε τα πιάτα που είχαν αφήσει προηγουμένως οι άλλοι. Μόλις έβαλα τα τοστ στην τοστιέρα να γίνουν μου είπε.
«Τον αγαπάς ε?»
«Ναι. Γιατί εσένα τι σε πειράζει?»
«Δεν με πειράζει. Απλώς ήθελα να σου πω πως είναι πολύ καλό παιδί. Κι πως είσαι τυχερή που τον έχεις.»
«Κι εσύ είσαι τυχερός που είναι αδερφός σου» του απάντησα κι έβαλα τα έτοιμα τοστ σε δύο πιάτα ενώ κατευθύνθηκα προς το σαλόνι.