Κεφάλαιο 8ο Το νέο μας σπιτικό!!

Όταν ξύπνησα η ώρα ήταν 05:00. Σηκώθηκα γρήγορα από το κρεβάτι κι ξύπνησα την Ρασέλ για να ετοιμαστούμε κι να φύγουμε. Έκανα μπάνιο την Ρασέλ γρήγορα γρήγορα. Ντύθηκα κι εγώ χτενίστηκα κι κάθισα να της φτιάξω τα μαλλιά. Η Ρασέλ είχε μαύρα μακριά μαλλιά ως την μέση και κατσαρά. Τα μάτια της ήταν πράσινα κι ήταν αρκετά ψιλή για την ηλικία της. Επειδή μέχρι να φτάσουμε, την διαδρομή θα την πέρναγε στην πλάτη μου κι εγώ θα ήμουν λύκος, της έβαλα μία φόρμα με την Barbie απάνω. Έχαμε φτιάξει από εχτές την βαλίτσα μου. Έπειτα κατεβήκαμε κάτω χωρίς να κάνουμε φασαρία βγήκαμε έξω από το σπίτι κι κατευθυνθήκαμε προς τα δέντρα για να αλλάξω μορφή. Μόλις φτάσαμε άλλαξα μορφή πείρα την μία βαλίτσα στο στόμα μου κι την άλλη αφού ανέβηκε πάνω στην πλάτη μου την πείρε η Ρασέλ κι ξεκινήσαμε. Της είχα πει να κρατηθεί γερά γιατί θα τρέχαμε πολύ γρήγορα κι μπορεί να έπεφτε. Τρέχαμε πολύ γρήγορα κι έτσι σε μισή ώρα ήμασταν εκεί. Σταμάτησα λίγο πριν φτάσουμε στο ξέφωτο της καλύβας κι του νέου μας σπιτιού. Η Ρασέλ κατέβηκε από την πλάτη μου έπειτα αλαξά μορφή πείρα της βαλίτσες κι μαζί με την Ρασέλ κατευθυνθήκαμε προς την καλύβα. Η Ρασέλ είχε ενθουσιαστεί. Ήθελε πάρα πολύ να γνωρίσει τα παιδιά κι της άρεσε πολύ η βόλτα πάνω στην πλάτη μου. Μόλις φτάσαμε μπροστά από το σπίτι μας έπεσα κάτω. Δεν το πίστευα ήταν τέλειο . Ήτα διώροφο άσπρο κι πολύ μεγάλο. Τα παιδιά είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά. Ό Άγγελος μας άκουσε κι βγήκε έξω για να μας υποδεχτεί. Πείρε την Ρασέλ στους ώμους του κι μπήκαμε μέσα. Όταν μπήκαμε μέσα έψαξα με το βλέμα μου να βρω τον Ντέιβ αλλά δεν τον έβλεπα. Μήπως είχε πάει κάτι στραβά. Σύστισα στα παιδιά την Ρασέλ κι έκανα νόημα στον Άγγελο ότι ήθελα να του πω κάτι.
«Που είναι ο Ντέιβ? Κι η Μαρίνα?
«Η Μαρίνα πήγε για περιπολία. Ο Ντέιβ έφυγε. Άφησε αυτό το γράμμα για εσένα.»Πείρα το γράμμα το άνοιξα κι άρχισα να διαβάζω από μέσα μου.

Μάντι θα φύγω γιατί αρκετό κακό σας προξένησα θα πάω να μείνω κάπου μακριά μόνος μου για να ήσαστε ασφαλής κι εσύ κι η Ρασέλ κι τα παιδιά. Αντίο κι…. Όχι τίποτα για.

Μόλις το διάβασα πήγα κι είπα στα παιδιά να προσέχουν την Ρασέλ εγώ θα έλειπα για λίγο. Έξω είχε αρχίσει να χιονίζει. Άλλαξα μορφή κι άρχισα να τρέχω. Δεν ήξερα που θα πήγαινα απλώς έπρεπε να τον βρω. Δεν θα είχε πάει κι πολύ μακριά. Αν κι έτρεχε πιο γρήγορα από εμένα θα τον έφτανα. Κάποια στιγμή άκουσα ένα θρόισμα από έναν θάμνο λίγο πιο πέρα από εμένα. Σταμάτησα να τρέχω κι πλησίασα αυτόν τον θάμνο. Δεν πρόλαβα να φτάσω κ ένας βρικόλακας έπεσε πάνω μου. Τότε άρχισα να φωνάζω μήπως κι με άκουγε ο Άγγελος γιατί εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ κι να μπω στην σκέψη του κι να του πω να έρθει. Τώρα ήταν σίγουρα το τέλος μου ο βρικόλακας ήταν έτοιμος να μου σπάσει το κεφάλι όταν ξαφνικά χωρίς να καταλάβω πως έγινε κι από πού ήρθε είδα τον Ντέιβ να πέφτει πάνω του με φόρα κι να τον πετάει πάνω σε ένα δέντρο. Εγώ τότε βρήκα ευκαιρία κι σηκώθηκα όρθια. Ξαφνικά άκουσα τον Ντέιβ να φωνάζει και είδα ότι ο βρικόλακας τον είχε πετάξει στην άκρη κι κατευθυνόταν προς εμένα. Τότε εγώ πείρα φόρα έπιασα ένα μυτερό κλαδί που βρήκα δίπλα μου κι έτρεξα καταπάνω του κι έβαλα το κλαδί ακριβώς στο σημείο όπου θα βρισκόταν η καρδιά του . Κι αμεσως ο βρικόλακας έπεσε κάτω εξασθενημένος. Τότε ο Ντέιβ άναψε μια μεγάλη φωτιά κι τον πετάξαμε μέσα έπειτα το χιόνι έσβησε την φωτιά κι όλα έμοιαζαν σαν να μην είχαν συμβεί ποτέ. Έπειτα πήγα λίγο πιο βαθιά στο δάσος κι άλλαξα μορφή. Αμέσως μετά πήγα στον Ντέιβ κι του είπα.
«Έλα πάμε. Και δεν θέλω αντιρρήσεις.»
Τότε εκείνος μου χαμογέλασε κι επιστρέψαμε στο λιβάδι.
Εκεί μας περίμεναν τα παιδιά έξω από την καλύβα εκτός από τον Άγγελο που ήταν μέσα με την Ρασέλ. Τώρα πια το χιόνι είχε στρωθεί. Εμένα μου έφτανε ως το γόνατο. Τότε αφού εξηγήσαμε στα παιδιά τι είχε συμβεί μπήκαμε σιγά σιγά με τον Ντέιβ μέσα. Στην αρχή φοβόμουν λίγο αλλά τελικά όλα πήγαν εντάξει. Ο Ντέιβ δεν είχε κανένα πρόβλημα με την μυρωδιά της Ρασέλ κι από ότι μου είπε ο Άγγελος ούτε χτες είχε με τους γονείς τους. Η ώρα είχε πάει 10:00 κι έτσι ζήτησα από τον Άγγελο να ξεναγήσει εμένα κι την Ρασέλ στο σπίτι. Στην αρχή μας έδειξε το σαλόνι όπου κι καθόταν με την Ρασέλ τόσην ώρα. Ήταν ένα αρκετά μεγάλο δωμάτιο με τρεις καναπέδες, δύο πολυθρόνες, ένα τραπεζάκι κι μία τηλεόραση. Έπειτα μας έδειξε την κουζίνα όπου θα μαγείρευα εγώ με την Βαλεντίνε μιας κι αυτό μας άρεσε πολύ να το κάνουμε μαζί. Έπειτα ανεβήκαμε στο επάνω όροφο. Μόλις ανεβήκαμε μας πήγε στο δικό μας δωμάτιο. Ήταν ένα αρκετά μεγάλο δωμάτιο με δύο κρεβάτια το δικό μου κι της Ρασέλ κι δύο θρανία. Στην μία μεριά είχε μία μεγάλη ντουλάπα για να βάζουμε τα πράγματα μας ενώ στην απέναντι βρισκόντουσαν τα κρεβάτια και ακριβώς δίπλα τα θρανία. Αφήσαμε τα πράγματα μας κι πήγαμε στο διπλανό δωμάτιο που ήταν της Βαλεντίνας κι της Μαρίνας ήταν το ίδιο με το δικό μας. Η επίπλωση ήταν ίδια ενώ στον τοίχο ήταν ένα απαλό ροζ όπως κι το δικό μας. Αμέσως μετά πήγαμε στο δωμάτιο των αγοριών. Εκεί βρισκόντουσαν δύο κρεβάτια για τον Άγγελο κι τον Παύλο κι ένας καναπές. Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι σε ένα αχνό μπλε κι είχε κι αυτό το δωμάτιο δύο θρανία κι μία μεγάλη ντουλάπα όπως όλα τα άλλα. Έπειτα η Ρασέλ πήγε στο δωμάτιο μας για να παίξει με τις κούκλες της ενώ εγώ με τον Άγγελο κατεβήκαμε κάτω. Τελικά αποφάσισα ότι θα πήγαινα μία βόλτα στο δάσος κι ρώτησα τον Άγγελο αν ήθελε να έρθει μαζί μου. Εκείνος συμφώνησε κι βγήκαμε έξω κατευθυνόμενοι προς το δάσος.