κεφάλαιο 7ο

7Ο ΚΕΦΑΛΕΟ
«Εγώ να το ξέρεις πως δεν θα σε πληγώσω ποτέ, να το ξέρεις.» Είπε ο Κέβιν στην Εύα και την ξαναφίλησε.
Κάποια στιγμή μπήκε μέσα η Σοφία και τους είδε αγκαλιασμένους να φιλιούνται.
«Κέβιν, Εύα?» Ήταν το μόνο που είπε από την έκπληξή της.
Αμέσως η Εύα απομακρύνθηκε από τον Κέβιν και άρχισε να κοιτάει το πάτωμα.
«Κέβιν, θέλω να σου μιλήσω.» Είπε η Σοφία και έκανε νόημα στην Εύα να φύγει για λίγο. Εκείνη πήγε και κλείστηκε στο μπάνιο να σκεφτεί ότι είχε γίνει τις τελευταίες δύο μέρες. Σταμάτησε όμως γιατί ήθελε να ακούσει τι ήθελε να πει η Σοφία στον Κέβιν.
«Κέβιν, πως μπόρεσες και την εκμεταλλεύτηκες τώρα που ένιωθε έτσι?»
«Δεν την εκμεταλλεύτηκα.»
«Α ναι? Και τότε γιατί ήσουν εδώ το πρωί και όλη την υπόλοιπη ώρα?»
«Εντάξει το παραδέχομαι από την στιγμή που την είδα χτες πώς να στο πω μαγεύτηκα, μαγνητίστηκα, αλλά ήταν με τον Γιώργο γι αυτό έφυγα από το τραπέζι σας όσο πιο γρήγορα μπορούσα, για να... Γι αυτό ήρθα εδώ το πρωί γιατί πραγματικά ανησυχούσα για εκείνην.»
«Και πως φτάσατε στο σημείο να φιλιέστε?» Τώρα πια σχεδόν φωνάζανε και οι δυο τους και δεν ήταν δύσκολο να τους ακούσει η Εύα.
«Δεν, δεν ξέρω. Εκεί που μου έλεγε πως το περίμενε πως δεν θα έμενε για πολύ ευτυχισμένη έσκυψα και την φίλησα, αλλά έγινε κάτι που δεν το περίμενα, εκείνη ανταποκρίθηκε στο φιλί μου και δεν ξέρω.» Είχε χαμηλώσει την φωνή του αλλά η Σοφία συνέχισε ακάθεκτη.
«Άρα την εκμεταλλεύτηκες.» Η Εύα δεν άντεξε άλλο και βγήκε από το μπάνιο, πήγε στο δωμάτιο και πριν προλάβει να μιλήσει ο Κέβιν είπε φωνάζοντας στην Σοφία.
«Όχι, δεν με εκμεταλλεύτηκε. Κι αν θες να ξέρεις Σοφία ήθελα να με φιλήσει. Και αν δεν κάνω λάθος αυτή η συζήτηση με αφορά οπότε κανονικά θα έπρεπε να συμμετείχα και εγώ. Και θα σε παρακαλούσα να μην ανακατεύεσαι στα προσωπικά μου όπως εγώ δεν ανακατεύομαι στα δικά σου.»
«Συγνώμη Εύα. Το ξέρεις όμως πως ο Γιώργος έχει γίνει ράκος? Με το ζόρι του παίρνει κανείς κουβέντα. Μπορείς να μου πεις τι σου έκανε και του φέρεσαι έτσι?»
«Τι της έκανε? Μας δουλεύεις Σοφία? Χτες όταν είχε κατέβει στον χορό όλο χαρά να σας πει ότι μπορεί και περπατάει τον είδε να φιλιέται με την Μαρία. Και εσύ λες τι της έκανε και του φέρετε έτσι?»
«Δεν, δεν το ήξερα, κάτι μου είπε ο Γιάννης αλλά δεν το πολύ-κατάλαβα.»
«Σας παρακαλώ μπορούμε να σταματήσουμε να μιλάμε για αυτό το θέμα?» Είπε η Εύα έτυμη να ξεσπάσει, ενώ καθόταν στο κρεβάτι της.
«Ναι, Εύα συγνώμη.» Είπε η Σοφία.
«Τι ώρα είναι?» Ρώτησε ο Κέβιν.
«09:00» Απάντησαν η Σοφία και η Εύα συγχρόνως.
«Σε λίγο θα πρέπει να ήμαστε στις τάξεις μας. Σοφία ξέρεις που είναι η δικιά σου?»
«Εννοείς η δικιά μου και της Εύας έτσι?»
«Όχι εννοώ η δικιά σου, ξέρεις που είναι?»
«Ναι, γιατί? Της Εύας δεν είναι αυτή?»
«Όχι, όσοι έχουμε το χάρισμα του φεγγαριού, άλλοι επειδή ήταν χτυπημένοι και τους έκανε καλά το φως του φεγγαριού και άλλοι επειδή γεννήθηκαν εκείνη την ημέρα κάνουμε όλοι μαζί σε μία άλλη τάξη μάθημα.»
«Γιατί?» Ρώτησε έκπληκτη η Εύα.
«Για να μας μάθουν να χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις μας σωστά. Είμαστε πάρα πολλοί στο σχολείο που έχουμε την δύναμη του φεγγαριού.»
«Κατάλαβα.»
«Εγώ να πηγαίνω καλύτερα. Θα περάσω από τον Γιάννη να πάμε μαζί. Θα μας δώσουν εκείνοι καινούρια βιβλία έτσι δεν είναι?»
«Ναι.» Της απάντησε ο Κέβιν. Έπειτα η Σοφία βγήκε έξω παίρνοντας μαζί της και την σχολική της τσάντα. Μόλις η Σοφία έφυγε ο Κέβιν πήγε και κάθισε δίπλα στην Εύα. Την αγκάλιασε γύρω από τους ώμους της και την έκανε να τον κοιτάξει.
«Πες μου την αλήθεια. Πιστεύεις πως σε εκμεταλλεύτηκα?» Εκείνη αντί να του απαντήσει τράβηξε το πρόσωπό του και τον φίλησε.
«Όχι δεν νομίζω πως με εκμεταλλεύτηκες.»
«Δεν καταλαβαίνω, εσύ ήσουν με τον Γιώργο, και χωρίσατε και έκλαιγες και σε φίλησα και ανταποκρίθηκες και, δεν καταλαβαίνω.»
«Ούτε εγώ, αυτό που ξέρω είναι πως με βοήθησες πάρα πολύ με τον Γιώργο, όχι πως ακόμα δεν έχω αισθήματα για εκείνον αλλά όποτε είσαι κοντά μου τον ξεχνάω. Και όποτε σε βλέπω όλος ο κόσμος γύρω μου δεν έχει σημασία.» Του είπε και κοίταξε σκεφτική το πάτωμα.
«Έλα πρέπει να φύγουμε.» Ήταν το μόνο που της είπε και σηκώθηκε όρθιος. Πήρε την τσάντα του και χωρίς να την περιμένει βγήκε έξω. Εκείνη έπιασε αμέσως την τσάντα της και τον ακολούθησε.
«Κέβιν, που πας?» Του φώναξε αλλά εκείνος δεν γύρισε να την κοιτάξει. «Σε παρακαλώ, πες μου, έκανα κάτι? Υποσχέθηκες.» Του φώναξε και αυτός αμέσως σταμάτησε.
«Γι αυτό και φεύγω, πρέπει να πας να βρεις τον Γιώργο, έτσι δεν θα είσαι πληγωμένη.»
«Μα δεν καταλαβαίνεις, δεν θέλω να πάω να βρω τον Γιώργο, δεν του έχω εμπιστοσύνη. Σε παρακαλώ σταμάτα να φέρεσαι παράλογα.» Τώρα πια τον είχε φτάσει. Με το που ακούμπησε το χέρι της στον ώμο του τον ένιωσε να αναρριγεί στο ζεστό της άγγιγμα.
«Είσαι σίγουρη?»
«Απολύτως.» Είπε και τον κοίταξε στα μάτια. «Είμαι σίγουρη για σένα.» Της χάιδεψε το μάγουλο και την έπιασε από το χέρι.
«Τότε πάμε γιατί έχουμε και κάτι μαθήματα να κάνουμε.»