17ο κεφάλαιο Χριστούγεννα

Όταν φτάσαμε σπίτι είδαμε ότι έξω καθόντουσαν και μας περίμεναν οι γονείς μου. Δεν πρόλαβα να αφήσω κάτω τη Ρασέλ και έτρεξε και τους αγκάλιασε.
«Γεια μαμά, γεια μπαμπά. Τι κάνετε;» Είπα στους γονείς μου και πήγα και τους αγκάλιασα.
«Εμείς καλά ήμαστε εσείς τι κάνετε; Πως πάει με την Ρασέλ;» Με ρώτησε ο πατέρας μου.
«Μια χαρά. Εμ να σου πω μπαμπά. Αυτή είναι η Αγάπη. Θα μείνει μαζί μας τα Χριστούγεννα.»
«Ναι μίλησα με τους γονείς της. Δεν υπάρχει πρόβλημα.»
«Ε με συγχωρείτε πρέπει να πάω στην τουαλέτα.» Τους είπα και έτρεξα μέσα. Μα τι με έχει πιάσει από το πρωί. Γιατί συνέχεια έχω τάση προς εμετό. Όταν βγήκα πάλι έξω βρήκα την μητέρα μου να κάθετε μαζί με την Αγάπη και να με περιμένουν.
«Τι συμβαίνει;» Τις ρώτησα.
«Εσύ να μας πεις τι συμβαίνει.»
«Δεν ξέρω από το πρωί με έχει πιάσει.»
«Ξέρουμε εμείς, ή τουλάχιστον υποθέτουμε.»
«Τι;»
«Μάντι, με τον Άγγελο. Έχετε έρθει πιο κοντά;» Μου είπε η μητέρα μου.
«Τι εννοείς μαμά, πιστεύεις ότι είμαι έγκυος;»
«Υποθέσεις κάνουμε μόνο. Μην αναστατώνεσαι. Παίρνετε προφυλάξεις;» Εγώ δεν απάντησα μονάχα κοίταγα το πάτωμα.
«Κατάλαβα. Μάντι μήπως έχεις καθυστέρηση;» Μου είπε η Αγάπη.
«Λίγη αλλά δεν της έδωσα σημασία, δεν το σκέφτηκα.»
«Λοιπόν άκου τι θα κάνουμε, επειδή σήμερα είναι Χριστούγεννα δύσκολα θα βρούμε ανοιχτό φαρμακείο. Παρόλα αυτά θα πάω εγώ τώρα με το αυτοκίνητο μήπως βρω για να σου φέρω να κάνεις το τεστ. Δεν έχουμε πει τίποτα στον πατέρα σου. Οπότε τώρα που θα φύγω να πας μέσα και να φερθείς φυσιολογικά.»
«Εντάξει μαμά.» Είπα και τράβηξα την Αγάπη και πήγαμε μέσα.
«Που πάει η μητέρα σου;» Με ρώτησε ο πατέρας μου μόλις μπήκα μέσα.
«Δεν ξέρω.» Του απάντησα και πήγα και κάθισα στον καναπέ. Ήμουν πολύ εκνευρισμένη με τον εαυτό μου. Η Αγάπη ήρθε και κάθισε δίπλα μου.
«Ηρέμισε, βαθιές εισπνοές.»Μου είπε.
«Δεν γεννάω ακόμη.» της είπα ψιθυριστά και την κοίταξα με ένα δολοφονικό βλέμμα.
«Συγνώμη.» Μου είπε. Μέχρι να επιστρέψει η μητέρα μου καθόμασταν έτσι ήσυχες κοιτάζοντας που και που η μία την άλλην χωρίς να μιλάμε. Μόλις ήρθε η μητέρα μου είπε στον πατέρα μου να πάρει την Ρασέλ και να πάνε μία βόλτα και πως μετά θα πηγαίναμε και εμείς να τους βρούμε και να κάτσουμε κάπου έξω να φάμε. Μόλις έφυγαν ήρθε προς το μέρος μου και μου έδωσε το τεστ.
«Πάμε πάνω.» Είπα στην Αγάπη και την τράβηξα ενώ άρχισα να ανεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορούσα τις σκάλες.
«Εσύ περίμενε εδώ.» Της είπα μόλις φτάσαμε στο δωμάτιο μου. Έπειτα εγώ μπήκα στο μπάνιο για να κάνω το τεστ. Μόλις τελείωσα βγήκα έξω με χέρια που τρέμανε. Σε λίγα λεπτά θα μάθαινα το αποτέλεσμα.
«Μάντι, τι είναι.»
«Δεν ξέρω σε λίγα λεπτά θα μάθω.»
«Έλα εδώ.» Μου είπε και ενώ εγώ καθόμουν δίπλα της εκείνη με αγκάλιασε γύρω από τους ώμους μου. «Θέλω να ξέρεις ότι ό,τι και να ναι εγώ θα είμαι δίπλα σου. Για δες, νομίζω ότι τώρα πια το δείχνει το αποτέλεσμα.»
«Είναι… Είναι θετικό.»
«Τι είναι; Δώσε μου να δω.» Είπε η Αγάπη και μου το πείρε από τα χέρια. «Είναι όντως θετικό. Πάμε γρήγορα πρέπει να το πούμε στην μητέρα σου.» Είπε και κατεβήκαμε γρήγορα τις σκάλες.
«Μάντι, τι είναι;» Μου είπε η μητέρα μου.
«Είναι θετικό. Είμαι έγκυος.»
«Τότε πρέπει να κάτσουμε να σκεφτούμε τι θα κάνουμε. Εσύ τι θες; Θες να το κρατήσεις;
«Ναι, θέλω.»
«Πρέπει να είσαι σίγουρη γι αυτό.»
«Ναι είμαι. Και άμα θέλει και ο Άγγελος αυτό θα κάνω. Εξάλλου δεν μπορώ να πάω σε γιατρό.»
«Και που είναι τώρα ο Άγγελος;»
«Στους γονείς του.»
«Πάρε τον τηλέφωνο και πες του τι συμβαίνει και πες του να έρθει εδώ και γρήγορα.» Μου είπε η Αγάπη.
«Αγάπη ηρέμισε, Εγώ έχω το πρόβλημα όχι εσύ. Δεν χρειάζεται να είσαι τόσο αγχωμένη.»
«Πάρε τον τηλέφωνο.»
«Ναι αυτό θα κάνω.» Είπα και πήρα το κινητό μου στα χέρια μου. Σχημάτισα τον αριθμό του και τον πείρα τηλέφωνο. Στο τρίτο χτύπο απάντησε.
«Ναι;»
«Άγγελε.»
«Τι έγινε Μάντι είσαι καλά;»
«Από εδώ και πέρα είμαστε να λες. Άγγελε. Είμαι έγκυος.» ο Άγγελος άργησε να μου απαντήσει και ανησύχησα.
«Τι είσαι;» Είπε με έναν έκπληκτο τόνο στην φωνή του.
«Έγκυος.» Του απάντησα εγώ ήρεμα.
«Έρχομαι από κει. Δεν θα αργήσω.» Μου είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.
«Μάντι, τι σου είπε;» Με ρώτησε η μητέρα μου.
«Έρχεται.» Τους απάντησα και κάθισα. «Μαμά σε παρακαλώ όταν έρθει θέλω να μας αφήσετε μόνους. Και εσύ και η Αγάπη.» «Εντάξει γλυκιά μου. Θα πάω να βρω τον πατέρα σου. Έλα Αγάπη πάμε.» Την ώρα που ανοίγανε την πόρτα για να φύγουν μπήκε μέσα τρέχοντας ο Άγγελος.
«Μάντι.» Είπε και έτρεξε προς το μέρος μου. «Είναι αλήθεια όσα μου είπες στο τηλέφωνο;»
«Ναι, κάθισε.» Του είπα και του έκανα χώρο στον καναπέ δίπλα μου.
«Τι θα κάνουμε; Εννοώ θα το κρατήσουμε;»
«Εγώ θέλω να την κρατήσω αλλά δεν ξέρω αν εσύ θες.»
«Την; Ξέρεις κιόλας αν είναι κορίτσι ή αγόρι;»
«Όχι άλλα θα ήθελα να είναι κορίτσι.»
«Ξέρεις κάτι; Ότι και να είναι εγώ θα το μεγαλώσω μαζί σου.» Μου είπε και με φίλησε.
«Θες να πεις…»
«Ότι δεν έχω πρόβλημα να το κρατήσουμε.» Συμπλήρωσε την πρόταση μου.
«Όμως θα είναι φυσιολογική η εγκυμοσύνη, θέλω να πω σε εμάς τίποτα δεν είναι φυσιολογικό. Αυτό θα είναι;»
«Δεν ξέρω. Συνήθως πότε καταλαβαίνει μία γυναίκα ότι είναι έγκυος;»
«Τον πρώτο μήνα.»
«Και τώρα είναι η πρώτη βδομάδα.»
«Άρα…»
«Άρα μάλλον θα κρατήσει 9 βδομάδες αντί για 9 μήνες.»
«Μα πως θα πάω στο σχολείο με μια κοιλιά ως το στόμα;»
«Μπορείς τις τελευταίες 2 εβδομάδες της εγκυμοσύνης σου να μην πας. Και τα μαθήματα θα σου τα λένε η Μαρίνα με τον Παύλο, μέχρι να επιστρέψεις. Εξάλλου είναι η τελευταία σου χρονιά.»
«Έχεις δίκιο. Θα τα καταφέρουμε.» Του είπα και τον φίλησα.
«Είσαι σίγουρη όμως ότι το θέλεις αυτό;»
«Είμαι. Εσύ είσαι;»
«Φυσικά και είμαι. Εγώ σε αγαπώ και το μωρό μας θα το αγαπώ ακόμα περισσότερο γιατί θα το έχεις γεννήσει εσύ.»
«Και εγώ σε αγαπώ.»Του είπα και τον φίλησα. «Τώρα θα φύγεις ε;»
«Όχι, δεν θα φύγω. Θα μείνω εδώ μαζί σου είπα στους γονείς μου ότι μπορεί να μην επιστρέψω. Ωχ οι γονείς μου, πρέπει να τους πάρω να τους το πω. Περίμενε λίγο.» Είπε και πείρε τηλέφωνο τους γονείς του.
«Έλα μπαμπά. Θα γίνεις παππούς.»
«Τι;» Ακούστηκε ο πατέρας του Άγγελου από την άλλη γραμμή.
«Λέω θα αποκτήσετε εγγονάκι.»
«Τι ποιος, που, πότε, κάτσε έχω χάσει επεισόδια.»
«Άγγελε, θες να πάμε από κει να τους το πεις ο ίδιος;» Του είπα ενώ εκείνος ακόμα μίλαγε στο τηλέφωνο.
«Καλή ιδέα γλυκιά μου, αλλά στην κατάστασή σου είναι μακριά με τα πόδια.»
«Δεν είμαι ανάπηρη.»
«Καλά εντάξει. Μπαμπά ερχόμαστε από κει.» Είπε και με σήκωσε αγκαλιά.
«Ε μπορώ και μόνη μου σου είπα. Σε παρακαλώ άσε με κάτω.»
«Καλά.» Είπε και με άφησε.
«Περίμενε χτυπάει το τηλέφωνο μου.» Του είπα και σήκωσα το κινητό μου.
«Ναι;»
«Έλα Μάντι.»
«Έλα μαμά.»
«Τι έγινε;»
«Θα το κρατήσουμε.»
«Είστε σίγουροι;»
«Απολύτως. Στον μπαμπά το είπες;»
«Ναι, πάρε τον θέλει να σου μιλήσει.»
«Ναι, Έλα μπαμπά.»
«Είναι αλήθεια; Θα γίνω ξανά παππούς;»
«Ναι, μπαμπά. Δώσε πολλά φιλιά στην Ρασέλ. Θα πάμε λίγο με τον Άγγελο στους γονείς του και μετά θα έρθω σπίτι. Μην ανησυχείς το βράδυ θα είμαι εδώ για το ρεβεγιόν.»
«Εντάξει γλυκιά μου, γεια σου.» Μου είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.
«Οι γονείς μου ήταν.»
«Το κατάλαβα, έλα πάμε.» Είπε ο Άγγελος και με τράβηξε από τη μέση. Όταν βγήκαμε έξω κατευθυνθήκαμε προς το δάσος και από κει αρχίσαμε να τρέχουμε μέχρι που φτάσαμε στο σπίτι του. Μας άνοιξε η μητέρα του.
«Τι μου λέει ο πατέρας σου, κάτι για εγγόνια και για παππούδες, μπερδεύτηκα.»
«Να μπούμε πρώτα;» Είπε ο Άγγελος.
«Ναι φυσικά, φυσικά.» Μας είπε η μητέρα του και μας έβαλε μέσα στο σπίτι. Στο σαλόνι βρισκόντουσαν καθισμένοι στον καναπέ ο πατέρας του Άγγελου και ο Ντέιβ και μετά από λίγο κάθισε και η μητέρα του.
«Έχουμε να σας πούμε ευχάριστα νέα.» Είπε ο Άγγελος ενώ μου έπιανε την κοιλιά. «Η Μάντι είναι έγκυος και εγώ είμαι ο πατέρας του παιδιού της.»
«Τι;» Είπανε και οι τρεις συγχρόνως.
«Θα γίνουμε γονείς.» Είπε ξανά ο Άγγελος με ήρεμο τόνο στην φωνή του ενώ τους κοίταζε με ένα πρόσωπο που άστραφτε από χαρά. Εγώ αντιθέτως κοίταζα τον κάθε ένα εξεταστικά. Ο Ντέιβ είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα ενώ σύγχρονος δεν έπαιρνε τα μάτια του από την κοιλιά μου. Ο Πατέρας του κοίταζε με καμάρι τον Άγγελο και η μητέρα του με κοίταζε με τρυφερότητα.
«Αλήθεια;» Είπε ο Ντέιβ και ήρθε και έκατσε δίπλα μου.
«Ναι, είμαι έγκυος.» Του απάντησα.
«Μα είστε πολύ μικροί, θα το κρατήσετε;» Μας είπε η μητέρα του.
«Ναι μαμά θα το κρατήσουμε.»
«Και το σχολείο σας οι σπουδές σας; Τι θα κάνετε αν έχετε από τώρα ένα μωρό.»
«Μαμά θα τα καταφέρουμε, το μωρό θα γεννηθεί σε περίπου δύο μήνες.»
«Σε δύο μήνες;» Είπε ο πατέρας του Άγγελου και στράφηκε σε εμένα. «Και το σχολείο σου;» «Τις τελευταίες δύο εβδομάδες από την εγκυμοσύνη δεν θα πηγαίνω στο σχολείο, τα μαθήματα θα μου τα φέρνουν τα υπόλοιπα παιδιά, θα τα βγάλω πέρα.»
«Τι να σας πω, αφού είστε τόσο σίγουροι.»
«Γεια σας τώρα πρέπει να φύγω.» Είπα και κατευθύνθηκα προς την πόρτα. Ο Άγγελος με ακολούθησε και μου άνοιξε την πόρτα.
«Θα έρθω και εγώ μαζί σου.»
«Όχι εσύ θα μείνεις με τους γονείς σου.»
«Μα…»
«Δεν έχει μα, πήγαινε μέσα.»
«Καλά, να προσέχεις, σε αγαπώ.» Μου είπε και με φίλησε.
«Και εγώ σε αγαπώ, θα τα πούμε αύριο το πρωί στο σπίτι.» Του είπα και τον φίλησα έπειτα βγήκα από το σπίτι και άρχισα να τρέχω προς το δικό μου. Όπως έτρεχα κοίταξα το ρολόι μου και είδα πως η ώρα είχε πάει κιόλας 19:00. Μόλις έφτασα στο σπίτι, τους βρήκα όλους να κάθονται στο σαλόνι και να με περιμένουν. Δεν πρόλαβα να ανοίξω την πόρτα και να μπω μέσα και έπεσε πάνω μου η Ρασέλ.
«Θεία είναι αλήθεια ότι είσαι έγκυος;»
«Ναι γλυκιά μου.»
«Λοιπόν Μάντι, Αγάπη ελάτε να με βοηθήσετε να στρώσω το τραπέζι μέσα.» Μας είπε η μητέρα μου και εμείς την ακολουθήσαμε. Ενώ η Ρασέλ χοροπηδούσε γύρω μου φωνάζοντας σαν τρελή. ‘‘ Η θεία είναι έγκυος, η θεία είναι έγκυος’’