12ο Κεφάλαιο Ρασέλ?

Εγώ προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου αλλά δεν ήταν κι πολύ εύκολο. Το μόνο που κατάφερα είναι να δείχνω ψύχραιμη. Ο μόνος που κατάλαβε τι γινόταν μέσα μου αυτήν την στιγμή ήταν ο Άγγελος. Μόλις βγήκαμε έξω από το σπίτι η Βαλεντίνα άλλαξε μορφή και μας έγνεψε να την ακολουθήσουμε. Τότε εγώ ο Άγγελος και η Μαρίνα κάναμε ότι μας είπε. Αλλάξαμε μορφή και την ακολουθήσαμε. Διασχίσαμε το δάσος μέχρι που φτάσαμε μπροστά σε μία καλύβα ίδια με την δικιά μας. Εκεί βρήκαμε και τον Ντέιβ με τον Παύλο. Είδα με την άκρη του ματιού μου την Μαρίνα να είναι έτοιμη να ορμίσει στον Παύλο.
«Μαρίνα δεν είναι ώρα για αυτό. Όταν επιστρέψουμε.» Της είπα. Ο Άγγελος τότε γύρισε και με κοίταξε ήταν άσπρος σαν το πανί κι μάλλον ήμουν κι εγώ έτσι. Ανησυχούσε πολύ για την Ρασέλ όπως και εγώ. Τότε εγώ κατευθύνθηκα προς την πόρτα της καλύβας. Αφότου πήρα μία βαθιά εισπνοή και βεβαιώθηκα ότι ο Άγγελος ήταν δίπλα μου χτύπησα την πόρτα. Την πόρτα άνοιξε ένας ψιλός ξανθός άντρας και υπέθεσα ότι αυτός ήταν ο βρικόλακας που είχε την Ρασέλ. Μόλις μας άφησε και μπήκαμε μέσα μας έβαλε να καθίσουμε χωριστά. Εμένα με έβαλε από την μία άκρη της αίθουσας ενώ από την άλλη έβαλε τον Άγγελο. Τότε είδα ότι λίγο πιο πέρα από εμένα είχε δεμένη την Ρασέλ.
«Λοιπόν, για να μην λέτε ότι δεν είμαι ευγενικός με λένε Στέφαν και είμαι ο αδερφός της Άλκης. Της βρικόλακας που σκοτώσατε. Λοιπό αν θέλετε η μικρή από εδώ να ζήσει, πολύ απλά θα πρέπει να μείνετε εσείς στην θέση της. Τι λέτε?»Εγώ χωρίς καν να το σκεφτώ απάντησα.
«Εγώ θα μείνω αρκεί να με αφήσεις να την αποχαιρετίσω και να αποχαιρετίσω τα υπόλοιπα παιδιά της αγέλης.»
«Συμφωνώ και εγώ.» Είπε και ο Άγγελος και μου έριξε μια ματιά γεμάτη λίπη. Σαν να μου έλεγε πως δεν θα μπορούσε να μείνει στην ζωή χωρίς εμένα.
«Εντάξει. Μπορείτε αλλά δεν θα την λύσω μέχρι να μπείτε μέσα.»
Εγώ και ο Άγγελος βγήκαμε έξω. Φαίνετε πως τα παιδιά είχαν ακούσει την συζήτηση μας διότι ήταν όλοι με δάκρυα στα μάτια. Περάσαμε από αγκαλιά σε αγκαλιά και η κάθε στιγμή ήταν εξίσου σημαντική για εμένα γιατί ήταν η τελευταία στιγμή που θα ήμουν μαζί τους. Κάποια στιγμή ένιωσα κάποιον να με σφίγγει υπερβολικά πολύ. Κόντευα να σκάσω αλλά δεν με ένοιαζε. Μπροστά μου ήταν ο Ντέιβ ο οποίος είχε γεμίσει δάκρυα.
«Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος, να να μην γίνει αυτό?»
«Όχι Ντέιβ. Και η Ρασέλ είναι πολύ πιο σημαντική από εμένα. Να την προσέχετε.» Τους είπα. Φίλησα τον Ντέιβ στο μάγουλο και πριν μπούμε μέσα κοίταξα τον Άγγελο στα μάτια και τον αγκάλιασα σφιχτά γιατί ήμουν σίγουρη πως άμα περνάγαμε αυτήν την πόρτα ο Στέφαν θα μας χώριζε ξανά. Κοίταξα μέσα στα καταπράσινα μάτια του και ένιωσα μία ζέστη να με πλημμυρίζει. Εκείνος έσκυψε και ακούμπησε απαλά τα χείλι του πάνω στα δικά μου. Ήμασταν σίγουροι και οι δυο μας πως ήταν το τελευταίο μας φιλί προτού μπούμε μέσα στην καλύβα. Μολις μπήκαμε μέσα όπως το είχα προβλέψει ο Στέφαν μας χώρισε ξανά. Έπειτα έλυσε την Ρασέλ η οποία έτρεξε αμέσως και έπεσε στην αγκαλιά μου.
«Όχι θεία μην μου το κάνεις αυτό. Πόσο να αντέξω πια . Πρώτα οι γονείς μου μετά εσύ και ο Θείος Άγγελος. Γιατί?» Ήταν η πρώτη φορά που αποκάλεσε τον Άγγελο θείο και μάλλον και η τελευταία.
«Γλυκιά μου εσύ είσαι μικρή. Θα σου περάσει. Θα μείνεις με τα παιδιά τα οποία θα σε βοηθήσουν να εξασκείς τις ικανότητές σου και εμάς θα μας ξεχάσεις πολύ εύκολα.» Όσο και αν προσπάθησα να κρατηθώ ήρεμη τα δάκρυα δεν μπόρεσα να τα κρατήσω κι άρχισαν να κυλούν στα μάγουλα μου. Έπειτα της έδωσα ένα φιλί στο μάγουλο και της χάιδεψα τα μαλλιά προτού πάει στον Άγγελο. Όταν χαιρέτισε και τον Άγγελο η Μαρίνα μπήκε μέσα και την πείρε. Κλαίγανε κι οι δυο τους με λυγμούς προτού βγούνε έξω και κλίσουν την πόρτα πίσω τους ώστε να χαθούν από τα μάτια μου. Τότε είδα τον Στέφαν να με πλησιάζει. Έφτασε ακριβώς από πάνω μου. Ήξερα πως ήταν το τέλος μου. Τον Άγγελο τον είχε δέσει σε μια καρέκλα για να μην μπορεί να κουνηθεί. Με έπιασε από τα μαλλιά πάνω από το κούτελο κι τράβηξε το κεφάλι μου πίσω. Εγώ δαγκώθηκα για να μην φωνάξω. Ο πόνος δεν ήταν τίποτα. Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν το ότι δεν μπορούσα να κοιτάξω τα μάτια σαν ζαφείρια που ένιωθα ότι με κοιτούσαν με πόνο. Τα μάτια του Άγγελου για τελευταία φορά. Τότε ο Στέφαν έσκυψε κοντά στο αυτί μου και ενώ μου τραβούσε ακόμα τα μαλλιά μου είπε ψιθύρισε.
«Ξέρεις τι θα κάνω? Όχι δεν ξέρεις. Επειδή εσύ ήσουν αυτή που αποφάσισε να σκοτώσουν την Άλκη ξέρεις τι θα κάνω? Όχι δεν θα σε σκοτώσω πρώτη. Όχι, θα σκοτώσω πρώτον αυτόν για να τον δεις να πεθαίνει και να υποφέρεις. Και μετά θα σε σκοτώσω και εσένα αργά και βασανιστικά.» Είπε και με έκανε να κοιτάξω προς την μεριά του Άγγελου. Έπειτα άφησε το κεφάλι μου και κατευθύνθηκε προς τον Άγγελο. Εκείνη την ώρα άκουσα φωνές από έξω και ξαφνικά μέσα μπήκε τρέχοντας η Ρασέλ με την Μαρίνα και τον Παύλο να την κυνηγούνε.
«Δεν θα κάνεις κακό σε κανέναν από τους θείους μου. Το κατάλαβες?» Φώναξε κι την είδα να κλίνει τα μάτια της και να συγκεντρώνετε. Τότε ξαφνικά ένα ρόπαλο του Μπέιζμπολ άρχισε να αιωρείται ώσπου έφτασε πάνω από το κεφάλι του Στέφαν και άρχισε να τον κοπανά. Έπειτα είδα την Ρασέλ να πιάνει μία καρέκλα που βρήκε εκεί κοντά της και να πετάει στον αέρα κρατώντας την προτού του την πετάξει στην κοιλιά. Είχα μείνει άφωνη. Δεν ήξερα ότι είχε εξασκήσει τόσο πολύ της δυνάμεις της. Ξαφνικά συνειδητοποίησα τι γινόταν η Ρασέλ τον αποσπούσε για να πάω να λύσω τον Άγγελο και μετά όλοι μαζί να σκοτώσουμε τον Στέφαν. Εγώ σηκώθηκα αμέσως από την καρέκλα μου και πήγα και έλυσα τον Άγγελο έπειτα με ένα πήδο έπιασα την Ρασέλ η οποία ακόμα αιωρούταν και έπιανε κι του πετούσε ότι μπορούσε να βρει.
«Πάρε την Ρασέλ και βγείτε έξω. Να περιμένετε εκεί μέχρι να έρθουμε. Φώναξε και τον Ντέιβ με την Βαλεντίνε.»
«Μάλλον δεν θα χρειαστεί. Έρχονται αυτήν την στιγμή.» Του είπα κι μέσα μπήκε τρέχοντας ο Ντέιβ με την Βαλεντίνα. Εγώ κράτησα σφιχτά την Ρασέλ στην αγκαλιά μου η οποία είχε λιποθυμήσει και βγήκα έξω. Ήταν λογικό το ότι λιποθύμησε γιατί πρώτη φορά χρησιμοποίησε της δυνάμεις της τόσο πολύ. Καθόμουν έξω κάτω από ένα δέντρο και την είχα αγκαλιά. Κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια της.
«Θεία μου.» Είπε κι με αγκάλιασε. «Που είναι οι υπόλοιποι? Πολεμούν τον Στέφαν?»
«Ναι γλυκιά μου. Αλλά εμείς δεν θα πάμε 1ον γιατί είναι επικίνδυνα για εσένα και 2ον γιατί είσαι εξασθενημένη τόσο πολύ που χρησιμοποίησες τις ξεχωριστές σου δυνάμεις.»
«Καλά. Αλλά ελπίζω να είναι όλοι καλά. Ο θείος Άγγελος πως είναι, είναι καλά?»
«Αμέ νάτος πίσω σου.» Είπα κι σηκώθηκα όρθια βοηθώντας και την Ρασέλ να σηκωθεί. Ο Άγγελος ερχόταν γρήγορα προς το μέρος μας. Άρπαξε την Ρασέλ και την σήκωσε ψηλά προτού αρχίσει να την γυρίζει γύρω γύρω και να γελάει.
«Θείε είσαι καλά.» Είπε η Ρασέλ φωνάζοντας σχεδόν από την χαρά της.
«Πως με είπες?» Είπε ο Άγγελος και σταμάτησε να την γυρνάει γύρω γύρω αφήνοντας την κάτω.
«Θείε σε είπα. Γιατί αφού είσαι με την θεία είσαι θείος μου.»
«Ακόμα και η μικρή το κατάλαβε» Του είπα και του έσκασα ένα χαμόγελο. Τον κοίταξα μέσα στα καταπράσινα μάτια του και νόμιζα πως βυθιζόμουν μέσα τους. Μέσα στο ζαφειρένιο χρώμα που νόμιζα ότι δεν θα ξαναδώ. Μέσα στην ζεστασιά τους.
«Νόμιζα πως δεν θα σε ξαναέβλεπα ποτέ.» του είπα χωρίς να πάρω το βλέμμα μου από τα μάτια του.
«Κι εγώ το ίδιο. Όταν τον είδα να σε τραβάει από τα μαλλιά και να πλησιάζει στο αυτί σου η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από τον φόβο της. Τρόμαξα πάρα πολύ. Και σε έβλεπα κι όλας να σφίγγεσαι από τον πόνο.»
«Το ότι μου τράβηξε τα μαλλιά δεν με πόνεσε καθόλου. Το μόνο που με πόναγε είναι το ότι δεν με άφηνε να κοιτάξω στα μάτια σου. Το ζαφειρένιο χρώμα τους. Γιατί ήμουν σίγουρη πως δεν θα μπορούσα να τα δω ξανά.» Είπα κι ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου.
«Μην κλαις.» Είπε και μου σκούπισε τα μάτια.«Αυτό που έχει σημασία είναι το ότι είμαστε καλά και είμαστε μαζί. Και ότι τίποτα δεν θα μας χωρίσει ποτέ.» Μου είπε.
«Ποτέ!» Επανέλαβα προτού τα χείλη του αγγίξουν τα δικά μου και τα χέρια του αρχίσουν να με χαϊδεύουν στα μαλλιά. Έπειτα γύρισα να δω που βρισκόταν η Ρασέλ. Την είδα να κάθετε λίγο πιο πέρα και να συζητάει με τους υπόλοιπους όλο χαρά.
«Νομίζω πως ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στο σπίτι μας.»
«Ναι έτσι νομίζω και εγώ.» Του είπα και πέρασα το χέρι μου από την μέση του προτού ξεκινήσουμε για τον δρόμο της επιστροφής.