Κεφάλαιο 3ο Μπερδέματα και… Αποκαλύψεις

~Άλβιν~
Σήμερα καθώς γύρναγα από την δουλειά μου, με βρήκε η βροχή στον δρόμο. Δεν ήμουν πια βρικόλακας, οπότε δεν μπορούσα να τρέξω γρήγορα για να προφυλαχτώ από εκείνην, έτσι προσπάθησα να βρω ένα καταφύγιο μέχρι να σταματήσει. Εκείνη την στιγμή όμως είδα μία γυναίκα να με πλησιάζει. Έμοιαζε να είναι γύρω στα 40.
«Γεια σου Άλβιν.» Μου είπε με έναν τρόπο που έμοιαζε σαν να με ήξερε από καιρό.
«Συγνώμη σε ξέρω από κάπου?»
«Όχι, αλλά με ξέρει η ‘κόρη σου’ ή μήπως να πω καλύτερα η κόρη της γυναίκας που αγαπούσες.»
«Ε, μα, μα τι λέτε?» Είπα τρέμοντας.
«Αυτό που λέω, είναι ότι τα ξέρω όλα.»
«Δη-δηλαδή τι ξέρεις?»
«Ξέρω αυτό που είσαι, εσύ και οι φίλοι σου, ή μάλλον αυτό που είσαι. Μην ανησυχείς, είμαι εδώ για να βοηθήσω.» Είπε και έπιασε τα χέρια μου.
«Έλα μαζί μου, θα σου τα εξηγήσω όλα.» Είπε και με τράβηξε μέσα σε ένα μαύρο αυτοκίνητο. Θα ορκιζόμουν ότι, αυτό το αυτοκίνητο το είχα δει και το πρωί έξω από το σπίτι μου.
«Καταρχάς να συστηθώ. Είμαι η Αντονέλα. Η μητέρα της Ναταλίς, και του Λορένζο.»
«Μα, δηλαδή, αυτό σημαίνει…»
«Σκά.σε, και άκου…»

~Καρολίνα~

Μπαίνοντας στην τάξη, το γέλιο μας, κόπηκε μαχαίρι. Ο καθηγητής είχε ήδη μπει και μοίραζε απροειδοποίητα διαγωνίσματα. Εγώ με την Νάτα, τρέξαμε γρήγορα και καθίσαμε στην θέση μας. Με το που μου έδωσε την κόλα, φρίκαρα. Δεν είχα διαβάσει τίποτα. Τότε εμφανίστηκε και πάλι η φωνή στο κεφάλι μου.
«Πια είναι η πρώτη ερώτηση?»
«Σάμπως ξέρω τι μάθημα έχουμε τώρα?»
«Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο ότι προσπαθώ να σε βοηθήσω εδώ πέρα αν και πριν λίγο δεν μου φερθήκατε πολύ ωραία με την Νάτα…»
«Λορένζο?»
«O no.» Τον άκουσα να λέει και μετά να χάνεται και πάλι… Τέλεια τώρα θα γράψω απαίσια και σήμερα. Όταν τελείωσα βγήκα έξω από την τάξη. Είχα δώσει λευκή κόλα, όπως το περίμενα δηλαδή… Άλλο πράγμα με προβλημάτιζε. Ήταν ο Λορένζο αυτός που μου μιλούσε μέσα στο κεφάλι μου?
«Μα αυτό είναι αδύνατο…» Είπα λίγο πιο δυνατά από ότι έπρεπε.
«Τι είναι αδύνατο?» Άκουσα κάποιον από πίσω μου να λέει και αναπήδησα.
«Λορένζο, εμ, τι, θέλεις εσύ εδώ, δεν έχεις μάθημα?» Τον ρώτησα κοιτώντας τον ύποπτα.
«Είχα μάθημα αλλά έγραψα διαγώνισμα. Εσύ?»
«Εμ, κι εγώ το ίδιο. Αλλά έδωσα λευκή κόλα.»
«Όπως το περίμενα.» Μουρμούρισε στον εαυτό του.
«Είπες κάτι?»
«Εμ, όχι όχι. Γιατί έδωσες λευκή, δεν είχες διαβάσει?»
«Για να πω την αλήθεια όχι.»
«Ναι, λοιπόν, την κάνω εγώ.» είπε ακριβώς την ώρα που έβγαινε η Νάτα από την τάξη.
«Λορένζο. Έλα εδώ αμέσως.» Του φώναξε και έτρεξε από πίσω του. Ανασήκωσα τους ώμους μου απορημένη και κατευθύνθηκα με αργά βήματα προς την βιβλιοθήκη. Καθώς πήγα να μπω μέσα, άκουσα ομιλίες. Προέρχονταν από την αίθουσα της βιβλιοθήκης, και αναγνώρισα την φωνή της Νάτας, και του Λορένζο. Δεν ήθελα να καταλάβουν ότι ήμουν εκεί οπότε κρύφτηκα και ‘άθελά μου’ πάνω από όλα κρυφάκουσα αυτά που λέγανε.
«Είσαι χαζός αγόρι μου? Παραλίγο να μας πάρει χαμπάρι, και αν δεν μας έχει πάρει ήδη σίγουρα το υποψιάζετε…»
«Με δουλεύεις τι να υποψιάζεται, αφού δεν έχει ιδέα πια είναι η μητέρα της, και πόσο μάλλον ο κανονικός της πατέρας. Δεν ξέρει καν τι είναι αυτή η ίδια, και πόση δύναμη έχει.»
«Ναι, και δεν πρέπει να μάθει, τουλάχιστον όχι ακόμα. Και εσύ υποτίθεται ότι θα έκανες αυτές τις μικροεπισκεψούλες σου στο μυαλό της, μόνο όταν την έπιανε η μυρωδιά του…»
«Ναι, ναι αδερφούλα το ξέρω. Συγνώμη που δεν ήθελα η φιλενάδα σου να δώσει λευκή κόλα. Αλλά ούτως ή άλλος, αποκλείεται να νομίζει ότι ήμουν εγώ, απλώς θα νομίζει πως άκουσε λάθος. Εξάλλου έχω μάθει τόσο τέλεια να καμουφλάρω την φωνή μου που…»
«κατέβα από το καλάμι ψηλέ και βάλε καλά στο μικρό μυαλουδάκι σου αυτό που θα σου πω. Έτσι και μάθει τίποτα. Έτσι και χάρης σε εσένα την χάσω, θα είμαι εγώ αυτή που θα σε σκοτώσει. Έγινα κατανοητή?»
«Ότι πεις κοντή. Τώρα φύγε γρήγορα πριν αναρωτηθεί που είσαι και…» Δεν χρειάστηκε να ακούσω τίποτα. Έτρεξα γρήγορα και απομακρύνθηκα από εκεί δεν ήθελα ακόμα να μάθουν ότι άκουσα την μικρή τους κουβεντούλα, θα έπαιζα για λίγο ακόμα το παιχνίδι τους, και όταν θα επέστρεφα σπίτι είμαι σίγουρη πως οι ‘οικογένειά’ μου θα μου τα εξηγούσε όλα. Σωστά?