Κεφάλαιο 9ο
Τελικά, μάλλον Τζέισον?

Όταν ξύπνησα το πρωί, το δωμάτιο ήταν άδιο. Σηκώθηκα γρήγορα όρθια και φόρεσα τα ρούχα μου Καθώς πήγαινα να βγω έξω από το δωμάτιο άκουσα 2 άτομα να μιλάνε, με ένταση. Αναγνώρησα τις φωνές, ήταν η Μέρι και ο Τζέισον.
"Γιατί της το κάνεις αυτό? Ξέρεις πως αγαπάει τον αδερφό μου, όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, γιατί λοιπόν την κάνεις να υποφέρει έτσι?"
"Δεν, δεν ήθελα να την κάνω να υποφέρει, αλλά Μέρι δεν ξέρεις πως νιώθω..."
"Γιατί, ξέρεις εσύ, πως νιώθει εκείνη? Ε? Την ρώτησες για τα αισθίματά της? Ο Άλβιν, έχει εξαφανιστεί, ο Χάρης και η Λίλιαν λοίπουν από εχθές ψάχνωντάς τον και δεν υπάρχουν σημεία ζωής, και το χειρότερο? Όταν έφυγε, για να ψάξει την Κλειώ, δεν φορούσε την ζώνη του. Δεν ξέρουμε τι έχει απογίνει." Ένας αφόρητος πόνος με διαπέρασε και με ανάγκασε να βγάλω μία διαπεραστική κραυγή, δεν μπορύσε να συμβαίνει αυτό, δεν μπορούσε ο Άλβιν, να ήταν νεκρός. Κόλισα το σώμα μου με δύναμη στον τοίχο καθώς ένιωθα τον πόνο να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Άκουσα από έξω 2 άτομα να τρέχουν με κατεύθινση το δωμάτιο. Μπήκαν μέσα, και είδα την Μέρι και τον Τζέισον. Ο Τζέισον πήγε να έρθει κοντά μου, αλλά η Μέρι τον σταμάτησε, έπειτα ήρθε και με αγκάλιασε σφιχτά.
"Λυπάμε, δεν ήθελα να τα ακούσεις όλα αυτά. Θέλω να ξέρεις πως ακόμα υπάρχει ελπίδα να 'ναι ζωντανός. Σε παρακαλώ ηρέμισε, έχεις περάσει και εσύ πολλά και..."
"Μέρι, σταμάτα να κάνεις πως καταλαβένεις. Γιατί δεν καταλαβένεις. Εγώ φταίω, για οτιδίποτε και αν έχει πάθει ο Άλβιν εγώ φταίω. Και η τύχη του αγνοείται. Επίσεις, αν είναι ζωντανός, δεν θα θέλει να με ξαναδεί μπροστά του. Οπότε τι το ψάχνουμε..."
"Κλειώ, απλώς ηρέμισε."
"Όχι, δεν ηρεμώ. Θέλω να πεθάνω το καταλαβένεις? Υποφέρω από τότε που άρχισε η 'δεύτερη' ζωή μου. Δεν αντέχω άλλο πόνο Μέρι, όχι πια. Φτάνει ο πόνος. Θέλω και λίγο γαλλήνη να νιώσω μέσα μου."Απάντησα και γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη μεριά.
"Σας, αφήνω μόνους." Είε η Μέρι και βγήκε έξω από το δωμάτιο.
"Πονάω ρε Τζές, πονάω πολύ." Του είπα καθώς ερχόταν και κάθισε δίπλα μου.
"Το ξέρω Κλειώ, το ξέρω. Αλλά τι μπορώ να κάνω για να συ ελατωθεί ο πόνος. Πες μου τι, και θα το κάνω."
"Οτιδήποτε, αρκεί να είσαι κοντά μου και να με στηρίζεις." Του απάντησα και γύρισα να τον κοιτάξω. Και εκείνος για δεύτερη φορά έπιασε με τα χε΄ρια του το πρόσωπό μου και με φίλησε με πάθος. Αυτήν την φορά ανταποκρίθικα. Ήταν το μόνο που μπορούσα να κανω για να ξεχαστώ. Τώρα όλα ήταν καθαρά. Τον αγαπούσα τον Τζέισον, περισσότερο από ότι νόμιζα. Όμως πονούσα για τον Άλβιν. Με τον Τζέισον όμως υπίρχε κάτι διαφορετικό ανάμεσά μας, υπίρχε εμπιστοσύνη, συμπαράσταση, φιλία, και αγάπη. Το φιλί μας, έγεινε πιο απαιτιτικό. Τύλιξε τα χέρια του γύρω από την μέση μου και εγώ τα δικά μου γύρω από τον λαιμό του. Σηκώθηκε όρθιος και με πείρε στην αγκαλιά του χωρίς να διακόψουμε το φιλί μας. Με μετέφερε μέχρι το κρεβάτι όπου και με ξάπλωσε, έπειτα εκείνος ανέβηκε από πάνω μου και άρχισε να με φιλάει στο λαιμό. Άρχισε να κατεβένει προς τα κάτω. Ναι, τον ήθελα, τον ήθελα πολύ. Ομως όχι τόσο γρήγορα, δεν έπρεπε, δεν ήταν σωστό.
"Όχι Τζες, σταμάτα." Τον σταμάτησα και μαζεύτικα στην άκρη του κρεβατιού. Εκείνος σταμάτησε αμέσως και ήρθε και κάθισε δίπλα μου.
"Συγνώμη, παρασύρθικα, ήταν πολύ ανώριμο εκ μέρους μου. Με, με συγχωρείς." Είπε και έσκυψε το κεφάλι του. Εγώ γύρισα και τον κοίταξα.
"Δεν φταις εσύ, εγώ απλώς, έπρεπε να σε σταματίσω πιο πριν. Κοίτα, σε θέλω Τζέισον, και... πραγματικά, νιώθω κάτι πολύ δυνατό για σένα, όταν βρίσκομαι μαζί σου, όλα τα προβλήμματα μου, εξαφανίζονται. Είσαι τα πάντα για μένα. Ναι, τον αγαπάω τον Άλβιν, ίσως περισσότερο από όσο αγαπάω εσένα, αλλά ο Άλβιν μόνο πόνο μου έχει προσφέρει, ενώ εσύ, μόνο αγάπη." Του είπα, έπειτα τράβηξα το πρόσωπό του και τον φίλησα με πάθος. Και τελικά, όσο και αν στην αρχή δεν το ήθελα, καταλείξαμε να γίνουμε ένα.