Πρόλογος, από το Κυνιγητό στα σκοτεινά μυστικά 2

Είχαν περάσει 16 χρόνια από την γέννηση της Καρολίνας, ή αλλιώς Κάρο, όπως προτιμούσαμε να την φωνάζουμε. Είχαμε μετακομίσει σε μία περιοχή της Ιταλίας, είχαμε αποφασίσει με την Μέρι και τον Ρόν, ότι έτσι θα ήταν καλύτερο, να πηγαίναμε κάπου από το οποίο δεν θα καταγόταν κανένας από εμάς. Παρόλα αυτά, τόσα χρόνια που είχαμε ζήσει είχαμε επισκεφθεί και αυτήν την χώρα, ξέραμε αρκετά Ιταλικά, οπότε, τι άλλο να ζητούσαμε? Η Καρολίνα μεγάλωνε έχοντας και τους 3 μας, δίπλα της. Κατά την ιστορία που της είχαμε πλάσει, για να την προστατεύσουμε, εγώ ήμουν ο πατέρας της, και η μητέρα της, είχε σκοτωθεί πριν από χρόνια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η Μέρι ήταν αδερφή μου, και ο Ρον, ο άντρας της. Ξέρω, τις είχαμε πει πολλά ψέματα, αλλά ήταν για το καλό της. Την αγαπούσαμε όλοι πολύ. Πάρα πολύ, υπερβολικά πολύ. Θυμάμαι, όποτε ερχόταν από το νηπιαγωγείο στο σπίτι κλαμένη, και εγώ με την Μέρι λείπαμε στην δουλειά, και ήταν εκεί μόνο ο Ρον, πως την έπαιρνε από το χεράκι και πήγαινε αμέσως να κάνει παρατήρηση στην δασκάλα της. Και στο δημοτικό, όταν απέκτησε της πρώτες της φίλες, πήγαινε και ζητούσε την συμβουλή της Μέρι συνέχεια, και εκείνη πάντα την βοηθούσε. Και στο γυμνάσιο, όταν είχε την πρώτη της σχέση με αγόρι, εγώ ήμουν εκεί για να την υποστηρίξω στο οτιδήποτε. Θα μπορούσατε να πείτε ότι ήταν ευτυχισμένη. Αλλά το έβλεπα, υπήρχε κάτι που την πονούσε, ένα κενό μέσα της. Γιατί ;