Κεφάλαιο 11ο
άγχος,πόνος,θλίψη

«Λοιπόν, Κλειώ, είσαι με τον Τζέισον τώρα ε?»
«Ναι, και να μην σε νοιάζει.»
«Κοίτα, προσπαθώ, να είμαστε τουλάχιστον φίλοι, γι αυτό, σε παρακαλώ.» Είπε και με πλησίασε. Έπειτα με τράβηξε μέσα στην αγκαλιά του. Την είχα ανάγκη αυτήν την αγκαλιά. Γαντζώθηκα πάνω του και αυτός έσκυψε και με φίλησε στα μαλλιά. Όχι, όσο και να τον ήθελα, δεν θα έκανα ξανά το ίδιο λάθος, δεν θα ήμουνα και πάλι μαζί του.
«Κχμ, Κχμ. Συγνώμη που διακόπτω αυτήν την τόσο τρυφερή στιγμή σας, αλλά ο Κράκερ θέλει να μιλήσει με τον Άλβιν.» Ακούστηκε ο Τζέισον να λέει, λίγα μέτρα, μόλις μακριά μας. Απομακρύνθηκα από τον Άλβιν και πήγα προς το μέρος του.
«Τζες, δεν είναι αυτό που νομί…»
«Το ξέρω Κλειώ, σου έχω εμπιστοσύνη.» Είπε και αφότου με φίλησε με τράβηξε απαλά από το χέρι.
«Κοίτα, Κλειώ, σε αυτήν την μάχη, υπάρχει μία τεράστια πιθανότητα να σκοτωθώ, θέλω, να μου υποσχεθείς, πως θα προσέχεις την μικρή μας, εντάξει?» Μου είπε κρατώντας μου τα χέρια και κοιτώντας με στα μάτια.
«Δεν, πρόκειται να πάθεις τίποτα Τζες, γιατί άμα πάθεις, τότε…»
«Άκου με Κλειώ. Αύριο φεύγω. Μαζί με τους υπόλοιπους, εκτός του Άλβιν, και της Μέρι, για να πάμε να βρούμε αυτούς, πριν έρθουν να μας βρουν, εκείνοι, και κινδυνέψεις, εσύ, και το παιδί. Γι αυτό, σε παρακαλώ, υποσχέσου μου, ότι θα προσέχεις όσο λείπω.»
«Στο, στο υπόσχομαι.» Είπα κοιτώντας τον στα μάτια. Δεν θα το άντεχα άμα μου τον έπαιρνε και αυτόν. Πραγματικά δεν θα το άντεχα.
«Ε, μην μου στεναχωριέσαι. Εντάξει? Δεν θέλω να σε λυπημένη.» Εγώ απλώς του χαμογέλασα βεβιασμένα, και τον αγκάλιασα σφιχτά.
«Λοιπόν, τι θα ‘θελες να κάνουμε τώρα?» Μου είπε πιάνοντας με από το χέρι και πηγαίνοντας προς το δωμάτιο.
«Τι θα έλεγες για ένα μάθημα κιθάρας…» Του είπα, και αυτός γέλασε.
«Σύμφωνοι.» Μου είπε και με σήκωσε στην αγκαλιά του. Έπειτα έτρεξε όσο πιο γρήγορα γινότανε και μπήκε μέσα στο δωματιάκι. Με άφησε και κάθισα στο κρεβάτι και έβγαλε την κιθάρα του από την θήκη της.
Άρχισε να παίζει μια γνωστή μελωδία, και χάθηκα στους στοίχους της, καθώς άρχισα να τραγουδάω.

I can honestly say
You've been on my mind
Since I woke up today, up today
I look at your photograph all the time
These meM***es come back to life
And I don't mind

I remember when we kissed
I still feel it on my lips
The time that you danced with me
With no music playing
I remember those simple things
I remember 'till I cry
But the one thing I wish I'd forget
The memory I wanna forget
is goodbye

I woke up this morning
And played our song
And through my tears I sang along
I picked up the phone and then
Put it down
Cause I know I'm wasting my time
And I don't mind

I remember when we kissed
I still feel it on my lips
The time that you danced with me
With no music playing
I remember those simple things
I remember 'till I cry
But the one thing I wish I'd forget
The memory I wanna forget

Suddenly my cell phone's blowing up
With your ring tone
I hesitate but answer it anyway
You sound so alone
And I'm surprised to hear you say

You remember when we kissed
you still feel it on your lips
The time that you danced with me
With no music playing
You remember those simple things
We talked 'till we cried
You said that your biggest regret
The one thing you wish I'd forget
saying goodbye

Saying goodbye
Oh, Goodbye

Καθώς τελείωνε το τραγούδι, περισσότερα δάκρυα αυλάκωναν το πρόσωπό μου. Μόλις τελείωσε το τραγούδι, άφησε την κιθάρα του στην άκρη και έπιασε με τα δυο του χέρια το πρόσωπό μου καθώς απομάκρυνε τα δάκρυα από τα μάτια μου.
«We won’t say goodbye honey, not now.» Μου είπε και έσκυψε και με φίλησε. Όχι, δεν θα λέγαμε αντίο τώρα, αλλά σε λίγο καιρό. Το ήξερα, το goodbye ήταν κοντά και όχι μόνο για εκείνον, αλλά και για μένα. Όταν απομακρυνθήκαμε μου χαμογέλασε γλυκά καθώς χάιδεψε με το χέρι του το μάγουλό μου. Ξαφνικά η πόρτα του δωματίου άνοιξε και μπήκε μέσα ο Χάρης.
«Έλα, Τζές, πρέπει να φύγουμε. Οι μόνοι που θα μείνουν εδώ για να προστατεύσουν την Κλειώ είναι η Μέρι και ο Άλβιν.» Σηκώθηκα όρθια και πήγα μπροστά του.
«Γιατί το κάνετε αυτό? Γιατί θέλετε να με προστατεύσετε, κινδυνεύοντας την ίδια σας την ζωή? Μην το κάνετε. Μπορώ να πάω εγώ σε αυτούς, και όλα θα λυθούν.»
«Κλειώ, ακούς τι λες? Δεν έχεις να πας πουθενά, θα καθίσεις εδώ που βρίσκεσαι. Και ρωτάς γιατί το κάνουμε αυτό? Τι εννοείς γιατί το κάνουμε? Είσαι μία από εμάς Κλειώ. Το ίδιο θα κάναμε για τον καθένα άμα κινδύνευε.»
«Ναι όμως, δεν με ξέρετε ούτε 6 μήνες καλά, καλά, να εννοώ…»
«Εννοείς ότι λες βλακείες. Κλειώ άκουσε με. Θα κάνουμε τα πάντα για να βγει αυτό το πλασματάκι, αλλά και εσύ ζωντανοί από αυτήν την ιστορία.» Είπε καθώς κοιτούσε μία εμένα και μία την κοιλιά μου. Η αλήθεια είναι ότι τους είχε ενθουσιάσει όλους πολύ αυτή η ιστορία με το μωρό. Ενώ εμένα, με είχε, πώς να το πω, αηδιάσει. Δεν λέω, το αγαπούσα, πως ήταν δυνατόν να γινόταν το αντίθετο. Αλλά δεν νοιαζόμουν για αυτό όπως νοιάζονται όλες οι μητέρες στον κόσμο. Ίσως, να με είχε πιάσει, να ήταν μία παρενέργεια της εγκυμοσύνης, δεν ξέρω… Από της σκέψης μου με έβγαλε η φωνή του Τζέισον.
«Κλειώ μου, είσαι καλά?» Με ρώτησε καθώς με τράβηξε στην αγκαλιά του.
«Ναι, ναι μια χαρά. Απλώς ανησυχώ. Αν πάθει ο οποιοσδήποτε κάτι. Τότε… Δεν ξέρω τι θα κάνω.»
«Σςςςς όλα θα πάνε καλά. Κανείς δεν θα πάθει τίποτα. Στο υπόσχομαι.» Όσο και αν προσπαθούσα να πιστέψω στα λόγια του, δεν μπορούσε. Ήξερα πως δεν θα την βγάζαμε καθαρή από αυτήν την ιστορία, ήμουν σίγουρη. Και δυστυχώς είχα δίκιο.