Κεφάλαιο 5ο
Το αγόρι

Αυτήν την φορά τα κατάφερα αμέσως, ένιωσα έναν υπερβολικό πόνο στο κεφάλι μου, και μόλις άνοιξα τα μάτια μου, βρισκόμουν στην αυλή του σπιτιού. Είχε πλέον νυχτώσει. Μπήκα μέσα γρήγορα και προσπάθησα να προσανατολιστώ. Βρήκα που ήταν το δωμάτιο της κουζίνας και περπάτησα ακριβώς στον αντίθετο διάδρομο, έτσι ώστε βρέθηκα έξω από το δωμάτιο ‘ντουλάπα’ έστριψα αριστερά και προχώρησα μέχρι το τέρμα του διαδρόμου έχοντας ακόμη το μικρό παιδί στα χέρια μου. Μόλις έφτασα στο τέρμα, άνοιξα προσεχτικά την πόρτα και μπήκα μέσα. Το δωμάτιο, ήταν ακριβώς όπως το είχα αφήσει. Κράτησα με το ένα μου χέρι το άτυχο αγόρι και με το άλλο έστρωσα καλύτερα το μονό κρεβάτι. Έπειτα ξάπλωσα πάνω του το αγόρι. Για αρκετή ώρα καθόμουν και το κοίταγα, ήταν σαν να κοιμόταν. Πήγα προς την πόρτα του δωματίου.
«Δεν θα αργήσω.» Ψιθύρισα, αν και ήξερα ότι δεν με άκουγε. Βγήκα γρήγορα από το δωμάτιο και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο ‘ντουλάπα’. Μπήκα μέσα και άρχισα να σκαλίζω τα ρούχα, βρήκα μία κοντομάνικη μαύρη αγορίστικη μπλούζα, που θα του ήταν στα μέτρα του, ή τουλάχιστο έτσι ήλπιζα, και ένα τζιν. Θα ήθελε να αλλάξει την επόμενη ημέρα που θα ‘ξυπνούσε’. Ξανακοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Έδειχνα χάλια, είχα μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, και έδειχνα υπερβολικά κουρασμένη, ήμουν βρόμικη από το χθεσινό τρέξιμο, τα μαλλιά μου ήταν σε μία απαίσια κατάσταση, το ίδιο και τα ρούχα μου. Έψαξα και βρήκα μία κόκκινη τιραντέ μπλούζα, και ένα τζιν σορτσάκι. Πήρα και κάτι καθαρά εσώρουχα από ένα συρτάρι και βγήκα έξω από το δωμάτιο. Περιπλανήθηκα για λίγη ώρα στους διαδρόμους μέχρι που βρήκα ένα, αρκετά μεγάλο μπορώ να πω, μπάνιο. Μπήκα μέσα και άναψα το φως. Έκλεισα γρήγορα την πόρτα από πίσω μου και αφού γέμισα την μπανιέρα μέχρι πάνω, αφαίρεσα βιαστικά τα ρούχα μου και μπήκα μέσα. Χαλάρωσα τους μυς μου μέσα στο ζεστό νερό και αφέθηκα για μερικά λεπτά για να μπορέσω να χαλαρώσω, χωρίς να σκέφτομαι, και να προβληματίζομαι για τίποτα. Μετά από λίγα λεπτά και αφότου πλύθηκα, με σαπούνι, και ξεπλύθηκα, βγήκα έξω από την μπανιέρα τυλίγοντας μία πετσέτα γύρω από το σώμα μου.
Έριξα τα ‘βρόμικα’ ρούχα μου στον κάδο των άπλυτων και φόρεσα τα καθαρά μου. Στέγνωσα όσο μπορούσα τα μαλλιά μου με μια πετσέτα και πήγα πάλι στο δωμάτιο ‘ντουλάπα’. ‘Αυτό το μέρος βλέπω να γίνεται το αγαπημένο μου.’ Σκέφτηκα και άρχισα να μαζεύω το χάος που είχα δημιουργήσει προηγουμένως. Κρέμασα τα σακάκια και τα φουστάνια, δίπλωσα τις μπλούζες και τα παντελόνια, και τοποθέτησα στις παπουτσοθήκες τα πεταμένα παπούτσια. Το αποτέλεσμα μπορούσες να το πεις ικανοποιητικό. Πείρα, τα ρούχα που είχα βγάλει για το μικρό και πήγα πάλι στο δωμάτιο που βρισκόταν εκείνος. Άφησα τα ρούχα στην άκρη του κρεβατιού και πήγα και κάθισα ακριβώς δίπλα του. Κοίταξα προσεχτικά το νεανικό του πρόσωπο. Ήταν πολύ όμορφος, και είχε μία γλυκύτητα… Τα μαλλιά του ήταν μαύρα, κατάμαυρα, και ήταν πολύ χλωμός, οπότε σε αυτό δεν θα άλλαζε πολύ κατά την διάρκεια της μεταμορφώσεις του. Τα μάτια του, δεν μπορούσα να ξέρω τι χρώμα είχαν, διότι η μόνη φορά που τα πρόσεξα, ήταν όταν μου μίλησε, και εγώ ήμουν αγχωμένη. Είχε τόσο υπέροχη χροιά στην φωνή του, και η προφορά του… Όμως όχι, δεν έπρεπε να σκέφτομαι έτσι, είχα τον Άλβιν τώρα. Και… Άκουσα θορύβους έξω από το δωμάτιο. Πρέπει να είχαν γυρίσει. Δεν ήθελα να μιλήσω με τον Άλβιν, όχι ακόμα, δεν ήμουν έτοιμη. Ξάπλωσα γρήγορα δίπλα στο νεαρό αγόρι και το αγκάλιασα σφιχτά από την μέση. Έκλεισα τα μάτια μου λίγα δευτερόλεπτα προτού ανοίξει η πόρτα.
«Σςςς, Άλβιν, κάνε ησυχία, κοιμάται, θα την ξυπνήσεις. Άσε την κιθάρα του παιδιού στην άκρη και φύγε.» Άκουσα την φωνή της Μέρι να λέει. Μέσα μπήκε κάποιος με βιαστικά βήματα. Πλησίασε προς το μέρος μου, και με φίλησε απαλά στο μέτωπο. Έπειτα βγήκε γρήγορα από το δωμάτιο.
«Εντάξει Κλειώ, μπορείς να κουνηθείς τώρα.» Είπε και πλησίασε προς το μέρος μου.
Εγώ άνοιξα τα μάτια μου και την κοίταξα.
«Πως το ‘ξερες?» Την ρώτησα χωρίς να φύγω από την θέση στην οποία βρισκόμουν.
«Όλα τα ξέρω εγώ. Όπως ότι φόρεσες, ρούχα μου χωρίς να με ρωτήσεις.» Είπε κάνοντας την θυμωμένη.
«Συγνώμη άλλη φορά θα φροντίσω να βάλω ρούχα της Λίλιαν.» Της απάντησα βγάζοντας της την γλώσσα σαν μικρό παιδί.
«Χρειάζεσαι όμως πραγματικά ύπνο, σε αφήνω καλύτερα. Άντε καληνύχτα.» Μου είπε και βγήκε από το δωμάτιο.
Μέχρι να με πάρει ο ύπνος σκεφτόμουν διάφορα πράγματα, η κύρια μου απορία, υπήρχαν και άλλες κρεβατοκάμαρες μέσα στο σπίτι? Αλλά λογικά θα υπήρχαν, αφού από ότι μου πε ο Άλβιν ερχόντουσαν κατά καιρούς άνθρωποι εδώ. Και με αυτές τις σκέψεις αφέθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα. Το πρωί ξύπνησα καθώς άκουσα μουσική να τυλίγει το δωμάτιο.

So maybe it's true
That I can't live without you
And maybe two is better than one
But there's so much time
To figure out the rest of my life
And you've already got me coming undone
And I'm thinking two is better than one

I remember every look upon your face
The way you roll your eyes
The way you taste
You make it hard for breathing
'Cause when I close my eyes and drift away
I think of you and everything's okay
I'm finally now believing

That maybe it's true
That I can't live without you
And maybe two is better than one
But there's so much time
To figure out the rest of my life
And you've already got me coming undone
And I'm thinking two is better than one

Άκουσα τους στοίχους από ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Άνοιξα σιγά, σιγά τα μάτια μου και άρχισα να ψάχνω την πηγή της μουσικής. Δεν άργησα και πολύ να το βρω. Το αγόρι από εχθές, καθόταν στην άκρη του κρεβατιού κρατώντας μία κιθάρα και τραγουδούσε. Είχε πολύ γλυκιά φωνή. Ένας κόμπος ανέβηκε στον λαιμό μου. Χωρίς να σηκωθώ πλησίασα πιο πολύ το αγόρι. Εκείνος σταμάτησε απότομα και γύρισε να με κοιτάξει.
«Did I woke you?» Με ρώτησε με την τόσο γλυκιά φωνή του και εγώ απλώς του χαμογέλασα. Κάθισα δίπλα του στο κρεβάτι πριν του απαντήσω.
«Yes, but it doesn’t matter. That’s one of my favorites songs, and you have a wonderful voice.» τον επαίνεσα. Είχα τόσο ανάγκη να του ζητήσω συγνώμη για ότι συνέβηκε την προηγούμενη νύχτα.
«I’m sorry, about last night.»
«Not be sorry, I like this. They told me about what are you, because, I really couldn’t understand why you were sleeping.» Μου πε και γέλασε.
«Can I ask you for something?» Με ρώτησε μετά από λίγο.
«Yeah, of course.»
«Could you teach me Greek?» Η αλήθεια ήταν πως δεν περίμενα αυτήν την ερώτηση.
«Sure» Του απάντησα και εκείνος με αγκάλιασε, δεν φαινόταν να τον ενοχλούσε η μυρωδιά μου. Τουλάχιστον όχι όσο ενοχλούσε τον Άλβιν. Όταν απομακρύνθηκε, επιτέλους είχα την ευκαιρία να δω το χρώμα των ματιών του. Είχαν αυτό το σκούρο μπλε, το μπλε της θάλασσας, όχι το γαλάζιο του ουρανού. Άκουσα βήματα έξω από το δωμάτιο, και κάποιος άνοιξε την πόρτα. Ήταν ο Άλβιν, μπήκε μέσα με αποφασιστικά βήματα.
«Βλέπω γνωριστήκατε έτσι? Αλλά όλη νύχτα κοιμόσασταν αγκαλίτσα, πώς να μην γνωριζόσασταν.» Τον άκουσα να λέει με όλο κακία στην φωνή του. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε πάθει. Εγώ σηκώθηκα και πήγα δίπλα του.
«Τι έχεις πάθει?» Τον ρώτησα θυμωμένη.
«Απλώς για άλλη μια φορά έκανα κάτι που σε πλήγωσε. Δεν είμαι αρκετά καλός για σένα Κλειώ.» Είπε και πήγε να φύγει.
«Δεν έχεις να πας πουθενά.» Είπα και βρέθηκα μπροστά του. Εκείνος με αγκάλιασε από την μέση και έσκυψε και με φίλησε με πάθος. Φιλιόμασταν, καθώς οι γλώσσες μας χορεύανε σε αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό. Όταν απομακρύνθηκε με κοίταξε στα μάτια και έσκυψε προς το αυτί μου.
«Δεν θα πάω πουθενά, παρά μόνο αν μου το ζητήσεις εσύ.» Μου ψιθύρισε και με αγκάλιασε πιο σφιχτά. Εγώ κούρνιασα το κεφάλι μου στο στήθος του και γύρισα να κοιτάξω τον μικρό, κούρδιζε την κιθάρα του, έχοντας ένα βλέμμα πονεμένο. Ο Άλβιν, με τράβηξε απαλά και βγήκαμε έξω από το δωμάτιο, αγκαλιασμένοι.