Κεφάλαιο 4ο
Κυνήγι

Είχα μείνει να τον κοιτάω, περιμένοντας τον να συνεχίσει την πρότασή του.
«Μπορείτε, να μεταφέρεστε από ένα μέρος σε ένα άλλο, και να… να πραγματοποιείτε ευχές, αλλά αυτό είναι πολύ δύσκολο, και επικίνδυνο, είστε πολύ εξουθενωμένοι μετά, και όταν εννοώ να πραγματοποιείτε ευχές, δεν εννοώ κάτι σαν τζίνι, είναι κάτι που το χρησιμοποιείτε μόνο σε σπάνιες καταστάσεις, και συνήθως μόνο για το αν το θέμα, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, έτσι ώστε να κινδυνέψετε και οι ίδιοι για να το κάνετε.» Είπε και με τον ίδιο τρόπο που εμφανίστηκε, έτσι εξαφανίστηκε από μπροστά μας. Ο Άλβιν με πλησίασε και πάλι και κόλλησε το σώμα του πάνω στο δικό μου πλησιάζοντας επικίνδυνα τα χείλι του στα δικά μου.
«Όχι τόσο γρήγορα κύριε, ακόμα δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για σένα.» Είπα και απομακρύνθηκα ελαφρώς από κοντά του. Εκείνος με κοίταξε με ένα ειρωνικό χαμόγελο και μου είπε.
«Ωραία λοιπόν, Με λένε Άλβιν, ανήκω στην φαμίλια των Στανκόφσκι, είμαι βρικόλακας εδώ και 204 χρόνια και άλλαξα σε ηλικία 19 ετών, σειρά σου τώρα.» Μου είπε και με κοίταξε ανασηκώνοντας το φρύδι του.
«Ωραία, με λένε Κλειώ, ανήκω στην φαμίλια Στανκό-κάτι.»
«Στανκόφσκι.» Είπε ο Άλβιν πνίγοντας ένα γελάκι.
«Ναι, αυτό, είμαι βρικόλακας μόλις 1 ημέρα, και άλλαξα σε ηλικία 17 ετών.» Του είπα και χαμογέλασα ικανοποιημένη. Με πλησίασε και πάλι αλλά του έκοψα την φόρα, ξεφύσηξε, και στράφηκε και πάλι σε μένα.
«Τι είναι αυτήν την φορά?»
«Μία, ερωτησούλα. Κοιμόμαστε?» Τον ρώτησα με την απορία ζωγραφισμένη στα μάτια μου.
«Εμείς προσωπικά όχι, εσύ λογικά ναι.» Είπε και πριν προλάβω να πω τίποτα με τράβηξε στην αγκαλιά του.
«Τώρα, για τιμωρία σου που με αποφεύγεις…» Είπε και με φίλησε ξανά στα χείλι. Ένιωσα και πάλι την καρδιά μου, αν και υπερβολικά αδύναμη, έτοιμη να γίνει χίλια κομμάτια. Απομάκρυνε λίγο το πρόσωπό του και με κοίταξε.
«Τόσο πολύ σε αναστατώνω πια?» Με ρώτησε με ύφος.
«Όχι, μόνο με τρομάζεις.» Του αντιγύρισα εγώ και εκείνος μαζεύτηκε.
«Εμ, εμείς θα πάμε για κυνήγι, αν θες μπορείς να ‘ρθεις, αλλιώς φτιάξε κάτι να φας από την κουζίνα, έχουμε διάφορα εκεί, τα ανανεώνει συνέχεια ο Κράκερ, γιατί κατά καιρούς, φιλοξενούμε κάποιους φίλους του, ανθρώπους, και κάτι θα πρέπει να φάνε.» Μου εξήγησε και μπήκε τρέχοντας μέσα στο σπίτι. Εγώ σηκώθηκα αργά και προχώρησα με σταθερά βήματα προς την είσοδο του σπιτιού. Όταν μπήκα μέσα τους είδα όλους να παίρνουν από μία ζώνη στο χέρι τους, και να την βάζουν στην μέση τους. Η Λίλιαν, με τράβηξε και με πήγε σε ένα δωμάτιο που έμοιαζε με κουζίνα, είχε ψυγείο, φούρνο, και ένα μικρό τραπέζι με δύο καρέκλες.
«Φαγητό, φάε ότι βρεις βασικά. Κοίτα, θα σου πω κάτι. Το ξέρω ότι δεν το επέλεξες αυτό που είσαι όπως εγώ, αλλά προσπάθησε να συμβιβαστείς με αυτό γιατί γύρω σου βρίσκονται άτομα που σε αγαπούν.» Μου πε και με άφησε μόνη μου στο δωμάτιο. Δηλαδή εκείνη το είχε επιλέξει? Πως θα μπορούσε κάποιος να θέλει κάτι τέτοιο? Άκουσα την πόρτα να κλείνει και να με βγάζει από τις περίπλοκες σκέψεις μου. Η αλήθεια ήταν ότι δεν πεινούσα, αλλά από περιέργεια και μόνο άνοιξα το ψυγείο. Μέσα υπήρχαν τυριά, αλλαντικά, λαχανικά, και πολλά άλλα. Το ξανάκλεισα και κάθισα στην καρέκλα μου, έκλεισα τα μάτια μου και στο μυαλό μου βρισκόταν μόνο η εικόνα του. Χαμογέλασα αυθόρμητα καθώς θυμόμουν το φιλί που ανταλλάξαμε προηγουμένως, άγγιξα ενστικτωδώς τα χείλι μου και ένιωσα τα μάγουλα μου να καίνε. Πριν, προλάβω να καταλάβω το πώς και το γιατί, βρέθηκα σε ένα σκοτεινό δρόμο, δεν έμοιαζε να βρισκόταν στην Ελλάδα, μάλλον Αγγλία θα τον χαρακτήριζα. Άκουσα φωνές, κάποιος ζητούσε βοήθεια, με το χαρακτηριστικό αγγλικό ‘ΗΕLΡ’, έτρεξα προς το μέρος που ακουγόντουσαν οι φωνές, και είδα τον Άλβιν να κρατάει σφιχτά ένα νεαρό αγόρι, γύρω στα 15 υπέθεσα, και να…, δεν μπορούσα να βλέπω. Έτρεξα και τον έσπρωξα με δύναμη μακριά από το μικρό παιδί. Ο Άλβιν με κοίταξε ξαφνιασμένος, και σκούπισε γρήγορα το πρόσωπό του. Το αγόρι, ήταν λερωμένο με αίμα, παντού γύρω από τον λαιμό του, αλλά είχε ακόμα τις αισθήσεις του.
«Είναι μόνο ένα μικρό παιδί, Άλβιν? Στην ηλικία του αδερφού μου.» Του είπα και τον κοίταξα με απέχθεια.
«Συγνώμη, Κλειώ, αυτή είναι η φύση μου.»
«Στην φύση σου όμως μπορείς να ξεχωρίζεις τους αθώους από τους μη αθώους, και να αφήνεις τους 1ους ήσυχους.» Κοίταξα και πάλι το παιδί στην αγκαλιά μου που με κοίταγε με ένα βλέμμα γεμάτο ευγνωμοσύνη.
«Ηρέμισε, όλα θα πάνε καλά.» Του είπα και τον φίλησα στο μέτωπο. Δεν νομίζω να κατάλαβε τι του είπα, αλλά μου χαμογέλασε. Η μυρωδιά του αίματος ήταν πολύ δυνατή, ένιωθα ένα μικρό κάψιμο στο λαιμό μου, αλλά τίποτα το υπερβολικό.
«Και τι θα κάνεις τώρα. Θα κάθεσαι να τον κοιτάς να πεθαίνει από αιμορραγία?» Με ρώτησε ο Άλβιν με ένα ειρωνικό ύφος.
«όχι, δεν θα τον αφήσω να πεθάνει.»
«Και τι θα κάνεις, μήπως θα τον αλλάξεις? Για να τον κάνεις κάτι που ούτε εσύ ήθελες να γίνεις?» ήθελε να με γεμίσει με τύψεις, το έβλεπα, αλλά δεν ήταν ο εαυτός του, η μυρωδιά του αίματος τον είχε τρελάνει.
«Είναι η μόνη λύση.» Του απάντησα, έπειτα στράφηκα στον μικρό.
«I know that you are a vampire, I was doing a search about your kind, I wanted to be one of you.» Μου είπε και χαμογέλασε δειλά. Ήταν λες και είχε καταλάβει την όλη μου συζήτηση με τον Άλβιν, σαν να με επιβεβαίωνε ότι μπορώ να τον αλλάξω, μόνο που δεν ήξερα το πώς.
«Πως, μπορώ να τον αλλάξω?»
«Δεν μπορείς. Θα τον αλλάξω εγώ, αλλά, σε παρακαλώ, μην κοιτάς.» Με παρακάλεσε και μου έκανε νόημα να γυρίσω από την άλλη, δεν κατάλαβα το γιατί, αλλά σύντομα το ανακάλυψα, το παιδί για να αλλάξει έπρεπε να πονέσει, να πονέσει πολύ, μπορεί να μην έβλεπα, αλλά άκουγα. Οι φωνές σταμάτησαν απότομα. Γύρισα επιφυλακτικά το κεφάλι μου για να δω το μικρό παιδί λιπόθυμο.
«Ορίστε, τώρα βρίσκεται στην διαδικασία της αλλαγής, ευχαριστημένη?» Με ρώτησε άγρια ο Άλβιν.
«Άμα δεν τον είχες, δεν, τέλος πάντων δεν του το είχες κάνει αυτό, δεν θα είχα γίνει όλα αυτά.» Δεν μπορούσα να πω εύκολα την φράση, πιεις το αίμα του, διότι, ένιωθα μια αναγούλα και μόνο να την σκέφτομαι. Κατευθύνθηκα προς το αγόρι και το σήκωσα στην αγκαλιά μου, έπειτα χωρίς να δώσω σημασία στον Άλβιν που με κοιτούσε περίεργα σκέφτηκα όσο πιο έντονα μπορούσα το σπίτι τον Στανκόφσκι. Αφού σκέφτηκα έντονα τον Άλβιν για να έρθω, λογικά θα έπρεπε το ίδιο έντονα να σκεφτώ το σπίτι για να πάω πίσω.