Κυνηγητό στα σκοτεινά μυστικά

Πρόλογος

Τρέχω, τρέχω εδώ μέσα στο σκοτάδι μήπως και γλιτώσω από τον κυνηγό μου. Δεν μπορώ άλλο νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Σε λίγο θα με πιάσει, σε λίγο θα με νεκρή. Η ανάσα μου βγαίνει με δυσκολία, ακούω τα κόκκαλα μου να τρίζουν, η καρδιά μου χτυπάει τόσο γρήγορα που νομίζεις πως θα σπάσει. Όμως, συνεχίζω να τρέχω, είναι η μόνη μου ελπίδα, για να σωθώ. Περνάω από σκοτεινά σοκάκια, από χωματόδρομους, έχω πέσει τόσες φορές, τα χέρια μου είναι γεμάτα αίμα, και τα πόδια μου παντού γδαρμένα, δεν έχω άλλη δύναμη. Τον ακούω όλο και πιο κοντά μου, να ουρλιάζει με λύσσα, στο θήραμα του, εμένα. Δεν υπάρχει σωτηρία από αυτό το φρικτό τέρας. ‘Σωτηρία’, η μόνη λέξη που υπάρχει στο μυαλό μου αυτήν την στιγμή. Παίζει μαζί μου, το ξέρω, μπορεί να με πιάσει όποτε θέλει, είναι πολύ πιο γρήγορος. Το ξέρω. Γιατί; Πολύ απλά, γιατί δεν είναι άνθρωπος. Και τι είναι; Αυτό δεν το ξέρω. Αρχίζω να πέφτω. Ακούω μια φωνή, αντρική είναι, δεν ανήκει σε εκείνον. Βλέπω 4 φιγούρες, να στέκονται μπροστά μου, σαν να με προστατεύουν. Από κάποιο μέρος, εμφανίζεται μία 5η φιγούρα, έρχεται προς το μέρος μου, τα μάτια μου είναι θολά, δεν μπορώ να δω ποια είναι.
«Κλείσε τα μάτια σου.» μου λέει τρυφερά, και με παίρνει στην αγκαλιά της. Είναι παγωμένη, όμως δεν απομακρύνομαι, δεν έχω την δύναμη αλλά ούτε και την θέληση για να το κάνω, νιώθω ασφάλεια εκεί.
«Σε λίγο θα τελειώσουν όλα.» Μου ψιθυρίζει στο αυτί. Προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ να την πιστέψω. Ακούω φωνές, ακούω κάποιον να ουρλιάζει, είναι ο σωτήρας μου, πληγώθηκε. Η κοπέλα δίπλα μου, κάνει μία απότομη κίνηση, σαν να θέλει να σηκωθεί.
«Μείνε μαζί της, σε χρειάζεται.» Ακούω κάποιον να της λέει.
Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα άλλο πλέον, τα βλέφαρά μου είναι βαριά, τα πάντα γύρω μου σκοτεινιάζουν, και βυθίζομαι στο τίποτα.